Kendell Geers neemt regeringsvorming op de korrel in CIAP (recensie)

De komende maanden toont CIAP de tentoonstelling 'No Government, No Cry' van Kendell Geers. Deze Zuid-Afrikaan, die reeds jaren in Brussel woont, schuwt de controverse niet. Ook in CIAP realiseert hij een overdonderende tentoonstelling.

Controversieel  kunstenaar

Als jongeling benutte Kendell Geers Duchamps befaamde urinoir als gebruiksvoorwerp. Een omstreden daad die tegelijkertijd een symbolische vadermoord en een hommage was aan Duchamp. Als opkomend kunstenaar blies Geers een museummuur op, liet een curator schaduwen en stelde een eigenhandig bevlekte 'Hustler' tentoon.

Telkens opnieuw overstelpen zijn tentoonstellingen bezoekers met agressieve en seksueel geladen beelden en teksten. Visueel hanteert hij sterke zwart-wit contrasten om de inhoud kracht bij te zetten. Toch blijft zijn werk niet beperkt tot shockeren. Zo treedt ook zijn fascinatie voor de alchemie en kunstgeschiedenis op de voorgrond. Bovendien kan men Geers' kunst als maatschappelijk geƫngageerd bestempelen.

Meteen bij het betreden van CIAP wordt de bezoeker geconfronteerd met Kendell Geers' brutale en gespierde aanpak. "If you can't say fuck, you can't say fuck the government" prijkt in grote letters op de wand voor je. Onmiddellijk een kennismaking met zijn favoriete woord: 'Fuck'. Hij dicht het een bijna magische kracht toe. Ook al mist dit vierletterwoord bij de Amerikaanse goegemeente zijn effect nog steeds niet, hier blijkt de kracht eerder gering.

'No Government No Cry', zicht op de tentoonstelling in CIAP, copyright: Kendell Geers, foto: CIAP 

No Government, No Cry

Naar aanleiding van de kwakkelende regeringsonderhandelingen schreef Geers een boeiend manifest dat het fundament van de tentoonstelling vormt. Vooral de lauwe reactie van de Belgische bevolking viel hem op. Niemand waagt het om op een radicale wijze tegen de problemen in te gaan als hij in luxe leeft. Geers vat de problematiek samen in de slogan "Revolution is over (if you want it)".
Het manifest neemt dan ook het kapitalisme op de korrel. Door de nadruk op behoeftebevrediging zijn we ongevoeliger geworden en richten we veel schade toe aan de wereld en zijn bewoners.

'No Government, No Cry' wil een verkenning zijn van een alternatieve aanpak. De mens moet eerst zichzelf leren liefhebben. Pas dan kan hij de wereld rondom zich liefhebben en beschouwen als een samenhangend geheel waar hij deel van uitmaakt. Dan kunnen we volgens Geers terug over een revolutionair potentieel beschikken. Daarom duiken op de tentoonstelling affiches met slogans zoals "love yourself" en "try love for a change" op.

Groepstentoonstelling

Geers nodigde meer dan twintig kunstenaars uit om werk op te sturen voor de tentoonstelling. Zelfs wereldberoemde kunstenaars als Banksy, Kara Walker en Yoshitomo Nara verleenden hun bereidwillige medewerking. Tijdens de openingsweek vonden er ook performances plaats, die bescheiden sporen in de ruimte achterlieten.

Het resultaat is een gevarieerde en bijna brutale tentoonstelling, die zijn samenhang in grote mate verkrijgt door het werk van Geers zelf. Vaak is moeilijk te achterhalen hoe de individuele werken zich verhouden tot de thematiek. Zo stelt Heidi Voet poreuze vrouwenschoentjes tentoon die vervaardigd zijn uit cellenbeton. Het breekbare schoeisel wordt gepresenteerd op sokkels met afbeeldingen uit Chinese erotische tijdschriften. Helaas ontbreekt informatie over de relatie met het thema.

'No Government No Cry', zicht op de tentoonstelling in CIAP, in de voorgrond de poreuze vrouwenschoentjes uit cellenbeton van Heidi Voet, foto: CIAP 

Bij Geers zijn eigen werk valt vooral de toe-eigening van reeds bestaande beelden op. Bekende foto's en gravures worden gesaboteerd door de toevoeging van door hem ontworpen patronen gebaseerd op woorden zoals 'fuck', 'live' en 'fear'. Ook al levert het visueel sterke beelden op, het blijft een beetje een gemakkelijke truc.

Wakkerschudden of afstompen?

Met 'No Government, No Cry' brengt CIAP ongetwijfeld een pletwals van een tentoonstelling. De vraag is echter of de harde visuele retoriek aanzet om de problemen op de wereld met andere ogen te bekijken. Misschien wordt de bezoeker na zijn initiƫle verontwaardiging enkel verder afgestompt. Mogelijk kan meer uitleg bij de tentoonstelling dit euvel voorkomen.

Niels Klerkx

No Government No Cry, tot 26 juni 2011 in CIAP, Site Gelatinefabriek, Armand Hertzstraat 21,  Hasselt