10 masterstudenten Vrije Kunsten op EXIT 11

15.06

Dit academiejaar studeren 10 kunstenaars af als Master Vrije Kunsten aan de MAD-faculty. Hun afstudeerproject kan je ontdekken tijdens de eindejaarstentoonstelling 'EXIT 11' op C-Mine van 24.06 tot 30.06.

Kunst in Limburg stelt deze 10 jonge talenten (in alfabetische volgorde) aan u voor:
David Baeyens, Eline Cautreels, Liesbeth Croonen, Maarten De Beukelaer, Anne Delforge, Joke Hansen, Brecht Koelman, Jakub Rehak, Annelies Swerts en Diana Wynants.

DAVID BAEYENS

David Baeyens - portret

Vooruitgang versus chaos

Met zijn werk wil David Baeyens een maatschappelijk standpunt innemen. Zijn artistiek activisme concentreert zich rond de tegenpolen design en disaster. Voor Baeyens staat design symbool voor de postmoderne illusie van de maakbaarheid van een systeem, voor de utopische samenleving rond de vooruitgangsgedachte en voor het economische waarheidsprincipe van onze westerse samenleving. Disaster duidt dan weer op mislukking, het niet-intentionele, de chaos.

Als basis creëert Baeyens zogenaamde smearings of vegen inkt op papier. Hoewel de oncontroleerbaarheid van dat materiaal symbool staat voor de disaster, pretendeert de manuele handeling tegelijk een zekere maakbaarheid. Van die kleine basiswerkjes maakt Baeyens uitvergrotingen of originele kopieën. Zo bevraagt hij niet alleen het medium schilderkunst, maar ook de uniciteit binnen onze maatschappij. In dat netwerk van zwarte vegen integreert Baeyens beelden die onze maatschappij becommentariëren, zoals een ligstoel op een exotisch strand, een vliegtuig of een staaltje moderne architectuur.

Op die manier veegt hij het design dus letterlijk weg. Disaster ontstaat wanneer de technologie faalt. Al is net dat verlies aan controle, die chaos, die twijfel belangrijk om de bestaande orde te bevragen. Daarom zijn kunstenaars volgens de voormalige ondernemer bij uitstek geplaatst om een alternatieve waarheid over onze maatschappij op te zetten.

contact David Baeyens:
david@baeyens.com of +32 (0) 478 32 86 84

meer foto's

ELINE CAUTREELS

Eline Cautreels - portret

Land(e)scape

Om de toeschouwer op het verlies van het idyllische landschap en de ongerepte natuur te wijzen gaat Eline Cautreels binnen haar project 'Land(e)scape' op een dubbele manier te werk. Aan de ene kant presenteert ze foto's en video's van echte, sterk geabstraheerde landschappen. Via de zogenaamde pinhole-techniek maakt ze het landschap terug clean, ze wist als het ware de gecultiveerde menselijke hand. Alles lijkt ook platter, de horizon komt sterker tot zijn recht. Om de band met de realiteit te behouden verwijst ze in de titel naar de plaats waar het beeld gemaakt is.

Aan de andere kant fotografeert Cautreels zelf opgezette maquettes. Zo creëert ze illusionaire, maar tegelijk heel herkenbare landschappen uit materialen als PU-schuim en agar agar. Om te wijzen op dat fake karakter verwijst de titel van de werken naar die banale materialen. Zo zaait de kunstenares constant twijfel tussen fictie en non-fictie en brengt ze gevoelens van illusie en desillusie teweeg bij de toeschouwer. Cautreels stelt onze visuele waarneming in vraag. 

Met haar werk sluit Cautreels aan bij de idyllische landschapschilderkunst uit de Romantiek. Tegelijk neemt ze stelling in tegen onze maatschappij, waarin het beeld van een perfect landschap onder andere in de reclamewereld in stand gehouden wordt. Door in haar installaties zowel het idyllische resultaat als de achterliggende technische opstelling te tonen, doorprikt Cautreels die illusie.

contact Elien Cautreels:
elinecautreels@gmail.com

meer foto's

 

LIESBETH CROONEN

Liesbeth Croonen - portret

Ongewone textielobjecten

Tegenwoordig schildert Liesbeth Croonen met textiel. En dat doet ze zowel in twee als drie dimensies. Met kaders aan de muur, een tapijtje, een zetel en een gordijn lijkt haar installatie 'Utopieces creating domestic violence' op het eerste gezicht een huiselijk tafereel. Ook het gebruik van vaak vaalroze, ietwat oubollige stoffen versterkt dat effect.

Tegelijk merk je als toeschouwer dat er meer aan de hand is. De zetel is omgegooid en heeft enkele vreemde uitstulpingen gekregen, de tapijtjes hangen tegen de muur, het gordijn is langs onderen aangetast door een esthetisch virus. De ongewone textielobjecten van Croonen verstoren dus het ideaalbeeld van een perfect huishouden. Op die manier wil ze de problematiek van het huiselijke geweld op een luchtige manier aan de kaak stellen. Bovendien neemt ze door het gebruik van tweedehands materiaal een standpunt in over onze consumptiemaatschappij.

Inspiratie vindt Croonen zowel in de modecreaties van bijvoorbeeld de Nederlandse ontwerpers Victor & Rolf als in de schilderijen van Pablo Picasso en Henri Matisse. Terwijl deze schilders de stoffen tweedimensionaal weergaven, gebruikt Liesbeth Croonen de stof net om in drie dimensies te schilderen. Zo creëert ze in haar werk 'Untitled/Empty Frame' de illusie van een schilderij met een kader door het gebruik van dezelfde, maar plaatselijk opgehoogde stof. Haar werk houdt dan ook het midden tussen schilderkunst, decoratie en beeldhouwkunst.

contact Liesbeth Croonen:
liescroonen@hotmail.com
topieces.tumblr.com

meer foto's

 

MAARTEN DE BEUKELAER

Maarten De Beukelaer - portret

De kleur van tijd en licht

Tijdens zijn zoektocht naar een abstracte beeldtaal botste Maarten De Beukelaer op de grenzen van de fotografie. Doorgedreven experiment bracht hem ertoe om de camera achterwege te laten en aan de slag te gaan met fotopapier, tijd en artificiële en natuurlijke lichtbronnen. Zijn werk bevindt zich op de grens tussen toeval en controle.

In zijn onderzoek staan de registratiekwaliteiten van het licht door dat papier centraal. Door manipulatie van de tijd en de intensiteit van het licht creëert De Beukelaer een zeer persoonlijke, abstracte beeldtaal. Hij maakt de tijd en het licht concreet door ze via het fotopapier om te zetten in vorm en kleur. De Beukelaer schildert met licht en tijd, maar leunt qua werkmethode dichter aan bij een beeldhouwer: hij bevrijdt het beeld als het ware uit het papier.

Hoewel hij met zijn abstracte fotowerken duidelijk afstand neemt van de beschrijvende, documenterende fotografie, is zijn werk niet bedoeld als een commentaar op het genre. Voor de kunstenaar verwijzen de werken enkel en alleen naar zichzelf en naar de onafhankelijkheid van het fotografische proces.

meer foto's

 

ANNE DELFORGE

Anne Delforge, photo: Alexander Van Merle

Keramische verwarring

Uitgangspunt van keramiste Anne Delforge is het werken met gekleurde lagen in klei. Tijdens haar onderzoek besloot ze om de mallen tot een volwaardig object te verheffen. Aangezien een mal uit gips – en niet uit klei – bestaat, kan je er pigmenten instrooien en op die manier kleurrijke lagen creëren. Door de eigenschappen van een mal te combineren met die van een object creëert de keramiste verwarring bij de toeschouwer.

Zo grijpt Anne Delforge terug naar de standaardvormen van de mal, maar gaat ze tegelijk een stap verder dan bij een mal door kleur toe te voegen. Die kleur verkrijgt de keramiste door haar objecten meermaals in diverse tinten gips onder te dompelen. Door een deeltje terug af te vijlen maakt Delforge de laagjes achteraf zichtbaar.

Ook de titel 'Mould(t)iple' van het werk reflecteert die dubbele bodem. Het eerste deel, mould, verwijst naar een gietvorm, een mal. Terwijl het tweede deel, multiple, doelt op het veelvuldige, het veelsoortige. Die term ontleent Anne Delforge aan de juweelkunst, waarin de basis van een juweel vaak met een mal gemaakt wordt.

Al behoudt het werk ook een nauwe relatie met keramiek. Het is dan misschien gips, toch creëert Delforge er volwaardige objecten mee. Tegelijk doen de stukken denken aan porselein, doordat ze wit, licht en helder van klank zijn. Daarnaast legt Delforge een inhoudelijke relatie met de maatschappij en de mens: zowat alles in onze wereld is opgebouwd uit laagjes.

contact Anne Delforge:
+32 (0) 477 50 33 83

meer foto's

 

JOKE HANSEN

 Joke Hansen -portret

Disney met een gruwelijk kantje

In haar werk brengt Joke Hansen heel bewust twee tegenstrijdige werelden samen. Met de Disney-figuren grijpt ze terug naar haar eigen kindertijd, naar een naïeve droomwereld. Zo zapt ze als het ware door haar – en tegelijk ons – geheugen.

Om die frisse onschuld te counteren integreert ze figuren uit bij voorkeur low budget cultfilms. Zo reflecteert Hansen over het volwassen worden en over een niet altijd zo onschuldige, vrolijke wereld. Haar schilderijen stellen haar in staat om die wereld zelf te regisseren. Met humor als ontnuchterend element.

Ook haar titels ontleent Hansen meestal aan een cultfilm. Zo verwijst het werk 'Can I have one of these chesterfields now?' naar Quentin Tarantino’s 'True Romance'. Die quote vormt het uitgangspunt voor het schilderij, maar ze geeft hem niet letterlijk weer. Zo integreerde Hansen op dit werk bijvoorbeeld een beeld uit 'Psycho' in combinatie met de tekenfilmheld Goofy. Die combinatie creëert een spanning in het werk van Hansen. 

Ook stilistisch creëert Hansen een erg persoonlijke taal door niet voor één duidelijke stijl te kiezen. Sommige stukken zijn erg ruw en snel opgezet, andere neigen dan weer naar een grafische beeldtaal. Om het absurde karakter nog te versterken integreert Hansen bovendien steeds meer 3D-elementen in – of soms ook rond – het doek. 

contact Joke Hansen:
jokehansen@gmail.com of +32 (0) 478 97 09 01

meer foto's

 

BRECHT KOELMAN

 Brecht Koelman - portret

Tussen ernst en ironie 

Toen Brecht Koelman in het Parijse Musée d'Orsay met zijn neus bijna tegen het schilderij 'L'Origine du Monde' van Gustave Courbet stond, hoorde hij plots een klik. Een andere bezoeker vond zo’n jonge kerel die zo gefascineerd naar een vagina keek blijkbaar best grappig. Feit is dat Koelman in zijn hardnekkig volgehouden naïviteit niet zozeer geïnteresseerd was in wat er was afgebeeld, maar vooral aandacht had voor de impact van het schilderij op zijn manier van waarnemen. 

Deze voyeuristische, maar allesbehalve sensationele houding speelt een belangrijke rol in zijn werk. Op dit moment uit die houding zich vooral in een doorgedreven aandacht voor het alledaagse. Zo weerspiegelt het betekenisloze van de vagina zich bijvoorbeeld in de banaliteit van hoopjes vuile was, die Koelman steeds opnieuw tot onderwerp van zijn etsen verheft. Door die spanning tussen ernst en ironie treedt hij in de voetsporen van Gerard Reve.

Zo schilderde Koelman op basis van een bijzonder klein fotootje een door Le Corbusier ontworpen trap. Tijdens het schilderkunstige proces van het uitvergroten voegde hij net als de fotograaf in 'Blow up' van Michelangelo Antonioni informatie toe. Tegelijk ontstond een soort raster dat als een filter over het tafereel ligt. Zoals glas werkt dit als een scherm dat afstoot, maar ook – voyeuristisch – doet verlangen er doorheen te kijken. Dat raster zorgt er bovendien voor dat het beeld geen inherent zwaartepunt bezit. 

 

JAKUB REHAK

Jakub Rehak - portret

In bad met Frida

De uit Praag afkomstige Jakub Rehak heeft al heel wat watertjes doorzwommen sinds hij 17 jaar geleden in ons land terechtkwam. Al die tijd bleef zijn interesse voor theater en kunst overeind. Toen hij de kans kreeg om vrije kunsten te studeren twijfelde hij dan ook geen seconde.

Centraal in zijn werk staat het voor Rehak bizarre, moeilijk te definiëren gegeven tijd. Langs diverse kanten en op tal van manieren probeert de kunstenaar vat te krijgen op die tijd. Zo stelt hij vragen bij het cliché ‘Time is money’ in zijn gelijknamige video-installatie. Op het ene scherm hangt een dollarbriefje aan een waslijn, het andere laat een man op het toilet zien. Want is geld niet iets heel artificieel? En weet iemand eigenlijk wat tijd precies is?

In het werk ‘Bath with Frida’ benadert hij de tijd meer als meetbaar gegeven. Niet alleen de tijd in bad, maar ook de tijd tussen zijn eigen leven en dat van Frida Kahlo staan centraal. Met zijn video-installatie verwijst hij naar het schilderij ‘What the water gave me’ (1938) van Kahlo, met wie hij zich door hun fysieke overeenkomst sterk verwant voelt.

Het verloop van de tijd en de tijdsgeest vormen het uitgangspunt voor ‘The Tree’. Rehak ziet de boom als een soort natuurlijke oermoeder voor de mens. Hij staat symbool voor de cyclus van het leven en de breekbare aard van de natuur. Als materiaal koos Rehak voor glas, dat tegelijk hard en fragiel is. Net als de natuur. De twee bijhorende video’s spruiten voort uit een performance en tonen zowel de vooruitgang als de achteruitgang van de tijd. Ze roepen vragen als ‘Kunnen we de tijd terugdraaien?’ en ‘Is de natuur nog te herstellen?’ op.   

meer foto's 

 

ANNELIES SWERTS

Annelies Swerts, photo: Alexander Van Merle

De gehaakte tijd

In haar werk verkent Annelies Swerts het begrip tijd. Inspiratie vond ze in 'De naam van de roos' van Umberto Eco. Vooral de subtitel van hoofdstuk zeven, namelijk 'Waarin de wonderbaarlijke onthullingen zo talrijk zijn dat, om ze samen te vatten, deze ondertitel even lang zou moeten zijn als het gehele hoofdstuk, hetgeen tegen de gewoonte is', zette haar aan om het spanningsveld tussen de verteltijd en de vertelde tijd te onderzoeken.

Zo heeft Annelies Swerts de lineaire tijd proberen visualiseren via een lineaire tekst. Daartoe sneed ze de regels tekst één voor één uit en plakte ze ze vervolgens in één lange sliert terug aan elkaar. Die tekstlinten presenteert ze op een spoel of in een gehaakte variant. Zo speelt ze niet alleen met het begrip tijd, maar ook met de middeleeuwse manvrouwrelatie.

Door de tekst te haken konden de vrouwen hem ook lezen, terwijl dat in de middeleeuwen een bij uitstek mannenaangelegenheid was. Bovendien kan je zowel lezen als handwerk als een tijdverdrijf bestempelen. In datzelfde kader past ook het werk waarin Swerts de witruimtes tussen de bovengenoemde subtitel weghaalde. Met een soort kantwerkje als resultaat. Met titels als 'Zonder naam 1A' houdt Swerts een mogelijke interpretatie van het werk, net als de beroemde schrijver, heel erg vaag. 

meer foto's

 

DIANA WYNANTS

Diana Wynants - portret

Aangetaste zielen

Met haar installatie 'Verlost, gevlucht, onder gestolen lucht' presenteert keramiste Diana Wynants een heel fragiel werk. Niet alleen in de letterlijke zin, maar ook in de figuurlijke. In een verweerd ijzeren netwerk liggen organische objecten in keramiek, ingepakt in transparante keramiekfolie. Klaar om afgevoerd te worden.

Sommige cocons zijn nog heel, andere zijn gebroken. Ze staan symbool voor de gekwetste, aangetaste mens. Het omhulsel is gebroken, de ziel is ontsnapt. Ze drukken een innerlijke verscheurdheid uit, ze geven de strijd met hun eigen 'ik' op. De folie, hun omgeving, lijkt hen te verstikken.

Als materiaal koos Wynants voor zelfgemaakte papierklei. Hoewel je er erg fijn mee kan werken, is het een bijzonder sterk materiaal. Net als de broze, maar tegelijk oersterke mens. Door die papierklei in te smeren met asglazuur, te overgieten met kopersulfaat en in het vuur te branden, ontstaat een craquelé-effect in het glazuur. Dat verweerde effect symboliseert voor de keramiste de sporen van de innerlijke pijn. Het zijn de wonden en littekens die achterblijven.

Hoewel het werk van Wynants erg persoonlijk is, biedt het tegelijk een bredere reflectie op onze maatschappij. Wie niet voldoet, wie niet in de maatschappij past, wordt aan de kant geschoven.

contact Diana Wynants:
Atelier: Oppelsenweg 28, 3520 Zonhoven
spiraal@telenet.be of + 32 (0) 497 33 92 09
www.spiraal.biz

meer foto's

tekst: Elien Haentjens
foto's: Alexander Van Merle, behalve de foto van Jakub Rehak, foto: Tom Palmaers