Tamara Van San

Tamara Van San (°1982, Antwerpen, BE) wil kunstwerken maken die niet vertrekken van de geschiedenis (ook al weet ze dat dit onmogelijk is) en die ons op een tijdloze manier raken. Kunstwerken die niet vertrekken van gedachten, maar ze wel bij ons oproepen. Als blinde zieners. Zoals de wind en de zee. Of een boom … In een serre hangt een vier meter hoge sculptuur die bestaat uit met polyurethaan gevulde zwarte nylonkousen die samen een onherkenbaar, trosvormig kluwen vormen. Een fluokleurige, groengeel geverfde, niet opgeblazen en daardoor ingedeukte baseball wordt op de plaats van de deuk verrijkt met in paarse acryl gedrenkte piepschuimen bolletjes, die als pauselijke kaviaar lijken te parasiteren op een onfortuinlijk geblutst ei. In gips gedrenkte, met oranje lak bespoten wolstrengen vormen een booggewelf en druipen opwaarts als broze stalagmieten … Zoals elke taal bestaat uit betekenisloze klanken die pas een betekenis krijgen door hun schikking en gebruik, bouwt Tamara Van San aan een talloze verzen tellend heldendicht, draaiend, trekkend en duwend aan vormen die tot ons spreken zonder woorden, maar zich vol van gedachten verder zingen in de onbewaakte kamers van ons bestaan.

Hans Theys, januari 2010

bron: www.ciap.be